കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസകാലത്തെ ഒരു സെമസ്ററര് അവധിക്കാലം. ഞാനും എന്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്തും കൂടി വാഹനം ഓടിക്കാൻ പഠിക്കണം എന്ന മോഹവുമായി സിംഹത്തിന്റെ മടയിൽ ഒന്നും പോയില്ലെങ്കിലും നാട്ടിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ഡ്രൈവിംഗ് പഠിപ്പിക്കുന്ന വിദ്യാലയത്തിന്റെ കവാടത്തിൽ എത്തി. ആഗ്രഹം അറിയിച്ചപ്പോൾ ഉടമസ്ഥൻ ലേണേഴ്സ് എടുത്തുകൊണ്ടു വരുവാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ആഗ്രഹം തീവ്രം ആയിരുന്നതിനാൽ, സമയം തെല്ലും പാഴാക്കാതെ ഒരു വെളുപ്പാൻകാലത്തു എഴുന്നേറ്റുപോയി ക്യൂ നിന്ന് എഴുതി പാസ്സായ ലേണേഴ്സ് പരീക്ഷയുടെ രേഖകൾ നിയുക്ത ഗുരുവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ ദക്ഷിണയായി വച്ചു. ഓടി ഓടി വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ മുറ്റത്ത് എത്തിയെങ്കിലും ഇനി ഒരു 100 വർഷംകൂടി ഓടാൻ കഴിയും എന്ന ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ തല ഉയർത്തി നിൽക്കുന്ന ഒരു മാരുതി 800 ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പ്രഹരങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങൽ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ശകടം. അറിയാവുന്ന ദൈവങ്ങളെ എല്ലാം മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച് ഗുരുനാഥനെ കാത്തോണേ എന്നുപറഞ്ഞു ഡ്രൈവറുടെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ കയറി ഇരുന്നു. നിരത്തിലൂടെ വാഹനമോടിപ്പിച്ച് സ്റ്റിയറിംഗ് ബാലൻസ് ഉണ്ടാക്കി എടുക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഗുരുനാഥന്റെ ആദ്യ ലക്ഷ്യം. ഞങ്ങളുടെ കുഴപ്പമോ അതോ വണ്ടിയുടെ കുഴപ്പമോ എന്നറിയില്ല മനസ്സിൽ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ദിശയിൽ ആയിരുന്നില്ല വാഹനത്തിന്റെ സഞ്ചാരം.
തുടക്കം ആയതുകൊണ്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു ഗുരുനാഥൻ അധികമൊന്നും ശകാരിച്ചില്ല. ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞും പ്രകടനം ഭേദപ്പെടാതെ വന്നപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ബ്രേക്ക് ചവിട്ടുന്നതിനു മുന്നേ തന്നെ ഗുരുവിന്റെ പാദങ്ങൾ ബ്രേക്കിൽ പതിയാൻ തുടങ്ങി. അതോടെ ഞങ്ങൾ ഗുരുവിന്റെ ക്ഷമയുടെ നെല്ലിപ്പലക പതിയെ പതിയെ കണ്ടുതുടങ്ങി. ആഴ്ചകളോളം നീണ്ട പരിശ്രമത്തിന്റെ ഒടുവിൽ വാഹനം നിരത്തിലൂടെ ഒരുവിധം ഒരുട്ടാം എന്ന അവസ്ഥയിൽ എത്തി. അതിനോടകം ഗുരുനാഥൻ മൂക്കുകൊണ്ടു പലതവണ മലയാള അക്ഷരമാലയിലെ കൂട്ടക്ഷരങ്ങളും ചില്ലക്ഷരങ്ങളും വരച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവസാനമായി റോഡ് ടെസ്റ്റ് എന്ന കടമ്പ കടക്കാൻ നിര്ബന്ധിതമായ 'H' എന്ന ആംഗലേയ ലിപി വാഹനം ഉപയോഗിച്ച് വരയ്ക്കാൻ പഠിപ്പിക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടുകൾ ആരംഭിച്ചു. ഒരു മൈതാനത്തു ഇരുമ്പു കമ്പികൾ 'H' എന്ന അക്ഷരത്തിന്റെ ആകൃതിയിൽ നാട്ടിയിട്ട് വണ്ടി അതിന്റെ ഇടയിൽകൂടി ഓടിച്ചോളാൻ പറഞ്ഞു. കൂടെ ഒരു താക്കീതും - ഓടിക്കുമ്പോൾ ഒരു കമ്പിയിൽ പോലും വണ്ടി മുട്ടരുത്. ഇതൊരു വെല്ലുവിളിയായി ഏറ്റെടുത്തു ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും മാറി മാറി പരിശ്രമിച്ചു നോക്കി. 'H' വരച്ചിട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു കമ്പി പോലും വിടാതെ എല്ലാം വീണിതല്ലോ കിടക്കുന്നു ഭൂമിയിൽ. ആര് നന്നായി പെർഫോം ചെയ്തു എന്നതിന് സാറിനോ ഞങ്ങൾക്കോ തർക്കമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു ക്ഷമാശീലം വേണ്ടുവോളം ആർജിച്ചതുകൊണ്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു, ഗുരുനാഥൻ ശിഷ്യരെ കൈവെടിഞ്ഞില്ല. പരിശീലനം തുടർന്നുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു. ഒടുക്കം മാസങ്ങൾ നീണ്ട കഠിന പരിശ്രമത്തിന് ശേഷം ഒരു കമ്പിയിൽ പോലും സ്പർശിക്കാതെ 'H' വരച്ചും നേരെ ചൊവ്വേ വണ്ടി ഓടിച്ചും ലൈസൻസ് എന്ന അമൂല്യ സ്വത്ത് രണ്ടുപേരും കൈക്കലാക്കി. ഇത് നേടാൻവേണ്ടി ഞങ്ങളോടൊപ്പം മാസങ്ങളോളം പ്രയത്നിച്ച അദ്ധ്യാപകന് നന്ദി പറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ വിദ്യാലയത്തിന്റെ പടികൾ ഇറങ്ങി. ക്ഷമയുടെ നെല്ലി പലക കാണിച്ചു കൊടുത്തതിനു മനസ്സിലെങ്കിലും ഞങ്ങളോട് നന്ദി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവണം സാർ.
വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ടു, കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കി ജീവിതത്തിന്റെ അടുത്ത ഘട്ടങ്ങളിലേക്കു രണ്ടുപേരും കടന്നു. വണ്ടി ഓടിച്ചില്ലെങ്കിലും ലൈസൻസ് ഉണ്ട് എന്ന് പറയാൻ വലിയ അഭിമാനം തോന്നിയിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടം. ടൗണിൽ പോകുമ്പോൾ പലപ്പോഴും ഈ ഡ്രൈവിംഗ് സ്കൂളിന്റെ മുന്നിലൂടെ പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഒരിക്കൽ പോലും ഗുരുനാഥൻ അദ്ധ്യാപനം തുടരുന്നുണ്ടോ എന്ന് തിരക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയിട്ടില്ല. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു വാരാന്ത്യം നാട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം ഇടവക പള്ളിയിൽ കുർബാനയ്ക്കു പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. മടക്കയാത്രയിൽ പള്ളിയിലച്ചന്റെ വെള്ള കുപ്പായം അണിഞ്ഞ ഒരു വ്യക്തിയുടെ മുന്നിൽ ചെന്നുപെടുവാൻ ഇടയായി. വളരെ സുപരിചിതമായ ഒരു മുഖം എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞൊടിയിടയിൽ ഞാൻ ആ സത്യം മനസിലാക്കി - അത് ഞങ്ങളുടെ ഗുരുനാഥൻ ആയിരുന്നു. ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു ഗുരുനാഥൻ ആത്മീയ മാർഗത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ കാര്യം വളരെ വൈകി ഞാനും എന്റെ സുഹൃത്തും മനസിലാക്കി. ആത്മീയ ജീവിതത്തിനു സുപ്രധാനമായി വേണ്ട ഒരു ഒരു ഘടകമാണ് ക്ഷമ. അത് ധാരാളമായി നേടാൻ ഞങ്ങൾ സഹായിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.
- ജി